Είναι η τραχύτητα της επιφάνειας του εμφυτεύματος κίνδυνος για περιεμφυτευματίτιδα;

Η περιεμφυτευματίτιδα είναι μια χρόνια φλεγμονώδης πάθηση που επηρεάζει το οστό και τους μαλακούς ιστούς γύρω από ένα οδοντικό εμφύτευμα μετά από επιτυχή οστεοενσωμάτωση. Ενώ η βακτηριακή λοίμωξη είναι μια γνωστή αιτία, ο ρόλος των χαρακτηριστικών της επιφάνειας του εμφυτεύματος – ιδιαίτερα της τραχύτητας της επιφάνειας – έχει συζητηθεί ευρέως.

Αυτή η συστηματική ανασκόπηση διερευνά εάν η τραχύτητα της επιφάνειας του εμφυτεύματος αυξάνει τον κίνδυνο περιεμφυτευματίτιδας, με βάση τις τρέχουσες κλινικές μελέτες.

Γιατί η τραχύτητα της επιφάνειας έχει σημασία

Η επιτυχής οστεοενσωμάτωση βασίζεται στην άμεση επαφή οστού-εμφυτεύματος (BIC). Η τραχύτητα της επιφάνειας ενισχύει το BIC βελτιώνοντας τη μηχανική αλληλοσύνδεση και προωθώντας την κυτταρική προσκόλληση. Ωστόσο, οι τραχιές επιφάνειες μπορούν επίσης να προσελκύσουν και να συγκρατήσουν περισσότερα βακτήρια, αυξάνοντας τον κίνδυνο περιεμφυτευματικής νόσου.

Η τραχύτητα της επιφάνειας μετράται χρησιμοποιώντας τιμές Sa (αριθμητικές μέσες αποκλίσεις ύψους από την επιφάνεια), με τις ακόλουθες ταξινομήσεις:

Λεία: Sa < 0,5 µm
Ελάχιστα τραχιά: Sa 0,5–1,0 µm
Μέτρια τραχιά: Sa 1,0–2,0 µm
Τραχιά: Sa > 2,0 µm
Μεθοδολογία Ανασκόπησης
Αυτή η ανασκόπηση ακολούθησε τις οδηγίες PRISMA για συστηματικές ανασκοπήσεις. Συμπεριλήφθηκαν κλινικές μελέτες με τουλάχιστον 15 ασθενείς και σαφή ορισμό της περιεμφυτευματίτιδας. Οι μελέτες έπρεπε να παρέχουν χαρακτηριστικά επιφάνειας και κλινικά ή ακτινογραφικά δεδομένα.

Από τα 4.690 άρθρα που εντοπίστηκαν αρχικά, 22 πληρούσαν όλα τα κριτήρια ένταξης.

Ευρήματα: Τραχύτητα και Περιεμφυτευματίτιδα
Ελάχιστα τραχιές επιφάνειες (Sa 0,5–1,0 µm)

Μέσο ποσοστό περιεμφυτευματίτιδας: 0,57%
Στις περισσότερες μελέτες, η περιεμφυτευματίτιδα ήταν σπάνια ή απούσα.
Οι κατεργασμένες επιφάνειες είχαν τον χαμηλότερο κίνδυνο. Μέτρια Τραχιές Επιφάνειες (Sa 1,0–2,0 µm)

Μέσο ποσοστό περιεμφυτευματίτιδας: 3,43%
Τα αποτελέσματα ποικίλλουν ανάλογα με την επιφανειακή επεξεργασία:
Μόνο αμμοβολή: 2,38%
Αμμοβολή + χάραξη με οξύ (SLA): 3,41%
Ανοδική οξείδωση: 4,14%
Τραχιές Επιφάνειες (Sa > 2,0 µm)

Μέσο ποσοστό περιεμφυτευματίτιδας: 12,86%
Τα υψηλότερα ποσοστά παρατηρήθηκαν με επιφάνειες ψεκασμού πλάσματος τιτανίου (TPS).
Σχήμα 1. Ποσοστά περιεμφυτευματίτιδας με βάση το επίπεδο τραχύτητας.
Σχήμα 1. Ποσοστά περιεμφυτευματίτιδας με βάση το επίπεδο τραχύτητας.

Επίδραση των Επιφανειακών Επεξεργασιών

Οι διαφορετικές επιφανειακές επεξεργασίες επηρεάζουν την τραχύτητα και τη μικροβιακή συμπεριφορά:

Μηχανικά επεξεργασμένες επιφάνειες: Λείες, λιγότερο συγκρατητικές στην πλάκα.
Αμμοβολή (1,1 µm): Χαμηλή περιεμφυτευματίτιδα, ευνοϊκό BIC.
Ανοδική οξείδωση (1,1 µm): Υψηλότερη φλεγμονή και περιεμφυτευματίτιδα.
Επιφάνειες SLA (1,75 µm): Υψηλότερη περιεμφυτευματίτιδα από ό,τι μόνο με αμμοβολή.
Επιφάνειες TPS (>2,0 µm): Υψηλότερη συχνότητα εμφάνισης νόσου.
Σχήμα 2. Ποσοστά περιεμφυτευματίτιδας με βάση την επιφανειακή επεξεργασία.
Σχήμα 2. Ποσοστά περιεμφυτευματίτιδας με βάση την επιφανειακή επεξεργασία.

Επίδραση της διάρκειας παρακολούθησης

1–5 έτη:
Ελάχιστα τραχιά: 0,11%
Μέτρια τραχιά: 3,04%
Τραχιά: 12,04%
6–10 έτη:
Τραχιές επιφάνειες: έως 15,4%
11+ έτη:
Επιφάνειες TPS: έως και 20%

Οι λείες και μέτρια τραχιές επιφάνειες παρέμειναν σταθερές με την πάροδο του χρόνου

Κλινική Συζήτηση

Οι τραχιές επιφάνειες μπορεί να προσφέρουν καλύτερη πρώιμη σταθερότητα αλλά με κόστος. Καθώς ο χρόνος προχωρά, τα ίδια χαρακτηριστικά επιφάνειας που ενθαρρύνουν την οστεοενσωμάτωση μπορούν να φιλοξενήσουν περισσότερα βακτήρια και βιοφίλμ.

Η μέθοδος επιφανειακής επεξεργασίας έχει σημασία όσο και το επίπεδο τραχύτητας. Για παράδειγμα, η ανοδική οξείδωση φαίνεται να αυξάνει τον κίνδυνο σε σύγκριση με τις επεξεργασίες που βασίζονται στην αφαίρεση, όπως η αμμοβολή.

Παρά την ετερογένεια μεταξύ των μελετών, η τάση είναι σαφής: η υψηλότερη τραχύτητα αυξάνει τον κίνδυνο περιεμφυτευματίτιδας.

Συμπέρασμα

Με βάση τα τρέχοντα στοιχεία, η τραχύτητα της επιφάνειας του εμφυτεύματος συνδέεται άμεσα με τον κίνδυνο περιεμφυτευματίτιδας. Οι κατεργασμένες και ελαφρώς τραχιές επιφάνειες φέρουν τον χαμηλότερο κίνδυνο, ενώ οι τραχιές επιφάνειες, ειδικά εκείνες που έχουν υποστεί επεξεργασία με TPS ή ανοδική οξείδωση, παρουσιάζουν σημαντικά υψηλότερα ποσοστά φλεγμονής και απώλειας οστού.

Οι κλινικοί γιατροί θα πρέπει να λαμβάνουν προσεκτικά υπόψη τα χαρακτηριστικά της επιφάνειας των εμφυτευμάτων, ειδικά για ασθενείς με παράγοντες κινδύνου περιεμφυτευματίτιδας. Όταν η μακροπρόθεσμη υγεία των εμφυτευμάτων αποτελεί προτεραιότητα, οι πιο λείες επιφάνειες παραμένουν η ασφαλέστερη επιλογή.